یکی از ویژگی های شعر طنز این است که خاص و عام را در بر می گیرد پس نياز است كه وزن و الفاظ و واژه هايي كه استفاده مي شود قابل درك و ساده باشد و اين كار نبايد موجب كاهش ارزش اثرشود همين جاست كه تبحر و هنرشاعر طنز پرداز پيدا مي شود، در واقع سادگي ظاهري در عين پيچيدگي مفهوم .
كار او در آميختن تلخ و شيرين با هم است .
وظيفه ي طنز پرداز مسئول و متفكر ، اصلاح فكر آدم هاي جامعه اش است يا همان حماقت ها .
رومن گاري مي گويد: «بزرگترين نيروي فكري بشر ، حماقت است . بايد در مقابلش سر تعظيم فرود آورد و به آن احترام گذاشت چون همه جور معجزه اي از ان ساخته است .»
صدر الدين الهي مي گويد: «در عمق حماقت ها ممكن است بتواني نابغه اي را پيدا كني. »
تمام اين طنز پرداز ها از دل همين حماقت ها بيرون آمده اند و بعضي هاشان شدند نابغه، پس يك جورهايي به آن مديون اند، چون بين ما بودند، مي توانند از ما بنويسند ، از درد ها، كم بود ها، عقده ها، غصه ها، شادي ها، حتي از همان حماقت ها بنويسند.
زندگي خيلي از ما خلاصه شده در خوردن. احساس مي كنيم تنها غممان نان است و گاه گداري هم براي تنوع نشستن به سوگ عزيزان، دردها و غم هاي خيلي از ما در همين ها خلاصه مي شود.
نيمي از روزمان صرف خوردن مي شود و نيمي ديگر صرف فكر كردن به چيزي كه قرار است بخوريم ، پر شده ايم از تعارف هاي الكي، چيز هايي را مي گوييم ولي بهشان عقيده نداريم . اين مي شود دروغ، ريا. بعد ادعامان ميشود كه از دروغ بدمان مي آيد، دليلي براي گفتنش نمي بينيم ، حال آنكه واژه هامان هم به سادگي نفس كشيدن دروغ مي گويند، به همه چيز به ديد تجارت نگاه مي كنيم ، معامله، پولمان را جايي خرج نمي كنيم كه سودش را برداشت نكنيم، گرچه كه خيلي وقت ها هم حق داريم، يا بايد خورد كنيم يا خورد شويم، در خيالمان روي شانه هاي كسي سوار ميشويم براي ديده شدن ، اما نمي دانيم كه خودمان خيلي وقت است داريم سواري مي دهيم.
| تبليغات | X |
نام من عشق است آیــا میشناسیدم؟