افاضات حاجی کرم

پریشبـــاحضــرت حـــــاجی کـــــــرم

 شوهر دختــر خــــالـه ی مــــــــادرم

 چون که مـــاشین نو خـــریـده بودن

 خـدمت والـــده رسیـــــده بــــــــودن

 بعدِ یــــــه کم تــارف و گفت شـنفت

یهو یه کاره رو بــــه من کرد و گـفت :

..........................................

نشستی و این همه خوندی که چی؟

توی مخت کتــاب چپوندی کــــه چی ؟

آخــــر خـونـــــدن اوّل ســـخـتـیـــــــه

عــلم و هــــنر مـــایــــه ی بــد بخـتیه

اونــــــا کــه اهــل دانــش و کتــــابـن

بـایــد بـرن کشــکـشـونـــــو بســابـن

مــا ام کـه پول گــُـــــــــنده در میـــاریم

شکر خــــدا ســوات مــوات نـــداریم

حاجیت توی توپخونه آش میرفوشه

تو این زمـــونـه ایـن کارا نون توشـه

هر چی بخوای از توی آش در میـاد

واسـه شــکم مشتری با سر میــاد

تـــــازه گیـــا کـه خـرجـــو بـالا دیدم

زد بــه ســرم یــه دکـــّه ام خــریدم

اگــــه خـــدا بخــواد بــاســود دکــّه

با حاج خـانوم میریم دوبــاره مکّــــه

مــــاه محــرم کــه بیاد دست کــــم

خر ج سه روز هـیـئـتـــو مـن مــیدم

حالا تو هی بشین رســــاله بنویس

هی توی روزنامه مقـــــاله بــنویس

دارن به روزنـــــامه چیا گــــیر میدن

دارن دکــــورهـــاشــونو تغییر میدن

به خاطر خـــودت میگم پسر جـــون

دوس ندارم بیفتی کـُــنج زنـــــــدون

می ترسم آخر چُپُقت چــــاق بـشه

یهـــو دهن دمـــــاغت اوراق بـشــه

بچــــه، تو که معدن عقل و هوشی

فردا بـــرو واسـتا کـــوپون فروشی

دو سال که بگذره تریلــــــــــیاردری

بـه شرط اینــکه هر روز هر روزبری

خــــیر سرت میگی نــویســنده ای

صحبت پول که میشه شرمنده ای

خلاصه اینکه اگـــــــــــه آدم بشی

ماشین میدم بری مسافـــر کشی

آخه به چیز نوشتن ام میگــن کــار ؟

برو پی یـــــه کـــــــار نون و آب دار

اونــــــایی که کــــــــار اداری دارن

بعـضـیاشــون خوب پولی در میارن

همساده یِ مارو که می شناسی؟

همین حاج اسکندر اسکــــــناسی

یه عـــــــالمه سکـّه رو سکّه چیده

الان دیگــــه تـــــوپ تکونش نمیده

همش باگُنـــده گُنده هــــا می پره

صد تــــای مارو با یه چک می خره

تـــو هــر اداره ای هــــواشو دارن

کلّی ام احــــترام بهش مـی ذارن

هر کی کارش گیره میاد سراغش

بعضیاجمعه هـــــا مـیرن تو باغش

شعر چیه ؟  کتاب کیلویی چــنده؟

ایــــن چـیزارو کسی نمی پسنـده

الان کــــتاب یه چیزی مثـل هیـچه

  دوره ی مـــا دوره ی ســاندویچه

شــــــاید بگی روده درازی کـــردم

با اعصــــابت بیخودی بازی کــردم

آخه تو ام چیزی بگــــو  بــــــــرادر

همش بـــه من نیگـــــا نکن تا آخر

......................................

والده گف:  زبــــــــــون این آتـیــشه

چیزی بگه بی احــــترامی مـیـــشه

حـاجی آقا شما بــــــــــزرگ مــایـید

اونکه بـاید حرف بزنه شــــــما یــیـد

وقتیکه این حرفو به حـاجی می زد

یـواشکی بـــهـم اشـــــــاره اومـــــد

منم فقط  بهش  همینو  گــــــــفتم :

یــــــــاد ( عقاب ) خانلری می افتم

عقاب

اینم شعر  " عقاب "   شاهکار  دکتر پرویز ناتل خانلری

---------------------------------------------------------------------------

گشت غمناک دل و جان عقاب             چو ازو دور شد ایام شباب

دید کش دور به انجام رسید                 آفتابش به لب بام رسید

باید از هستی دل بر گیرد                    ره سوی کشور دیگر گیرد

خواست تا چاره ی نا چار کند               دارویی جوید و در کار کند

صبحگاهی ز پی چاره ی کار                گشت برباد سبک سیر سوار

گله کاهنگ چرا داشت به دشت           ناگه ا ز وحشت پر و لوله گشت

وان شبان ، بیم زده ، دل نگران            شد پی بره ی نوزاد دوان

کبک ، در دامن خار ی آویخت               مار پیچید و به سوراخ گریخت

آهو  استاد و  نگه کرد و رمید                   دشت را خط غباری بکشید

لیک صیاد، سر  دیگر داشت                    صید را فارغ و آزاد گذاشت

چاره ی مرگ ، نه کاریست حقیر            زنده را دل نشود از جان سیر

صید هر روزه به چنگ آید زود                 مگر آن روز که صیاد نبود

آشیان داشت بر آن دامن دشت            زاغکی زشت و بد اندام و پلشت

سنگ ها از کف طفلان خورده              جان ز صد گونه بلا در برده

سا ل ها زیسته افزون ز شمار              شکم آکنده ز گند و مردار

بر سر شاخ ورا دید عقاب                   ز آسمان سوی زمین شد به شتاب

گفت: ای دیده ز ما بس بیداد                 با تو امروز مرا کار افتاد

مشکلی دارم اگر بگشایی                 بکنم آن چه تو می فرمایی ››

گفت: ما بنده ی در گاه توییم                تا که هستیم هوا خواه تو ییم

بنده آماده بود ، فرمان چیست ؟          جان به راه تو سپارم ، جان چیست ؟

دل ، چو در خدمت تو شاد کنم            ننگم آید که ز جان یاد کنم ››

این همه گفت ولی با دل خویش           گفت و گویی دگر آورد به پیش

کاین ستمکار قوی پنجه ، کنون             از نیاز است چنین زار و زبون

لیک ناگه چو غضبناک شود                 زو حساب من و جان پاک شود

دوستی را چو نباشد بنیاد                  حزم را باید از دست نداد

در دل خویش چو این رای گزید             پر زد و دور ترک جای گزید

زار و افسرده چنین گفت عقاب            که :‹‹ مرا عمر ، حبابی است بر آب

راست است این که مرا تیز پر است       لیک پرواز زمان تیز تر است

من گذشتم به شتاب از در و دشت       به شتاب ایام از من بگذشت

گر چه از عمر ،‌دل سیری نیست          مرگ می آید و تدبیری نیست

من و این شهپر و این شوکت وجاه       عمرم از چیست بدین حد کوتاه؟

تو بدین قامت و بال ناساز                 به چه فن یافته ای عمر دراز ؟

پدرم نیز به تو دست نیافت               تا به منزلگه جاوید شتافت

لیک هنگام دم باز پسین                 چون تو بر شاخ شدی جایگزین

از سر حسرت بامن فرمود               کاین همان زاغ پلید است که بود

عمر من نیز به یغما رفته است          یک گل از صد گل تو نشکفته است

چیست سرمایه ی این عمر دراز ؟     رازی این جاست،تو بگشا این راز››

زاغ گفت : ‹‹ ار تو در این تدبیری           عهد کن تا سخنم بپذیری

عمرتان گر که پذیرد کم و کاست         دگری را چه گنه ؟ کاین ز شماست

ز آسمان  هیچ  نیایید فرود                   آخر از این همه پرواز چه سود ؟

پدر من که پس از سیصد و اند             کان اندرز بد و دانش و پند

بارها گفت که برچرخ اثیر                   بادها راست فراوان تاثیر

بادها کز زبر خاک وزند                      تن و جان را نرسانند گزند

هر چه ا ز خاک ، شوی بالاتر              باد را بیش گزندست و ضرر

تا بدانجا که بر اوج افلاک                   آیت مرگ بود ، پیک هلاک

ما از آن ، سال بسی یافته ایم            کز بلندی ،‌رخ برتافته ایم

زاغ را میل کند دل به نشیب                عمر بسیارش از آن گشته نصیب

دیگر این خاصیت مردار است                عمر مردار خوران بسیار است

گند و مردار بهین درمان ست                چاره ی رنج تو زان آسان ست

خیز و زین بیش ،‌ره چرخ مپوی               طعمه ی خویش بر افلاک مجوی

ناودان ، جایگهی سخت نکوست            به از آن کنج حیاط و لب جوست

من که صد نکته ی نیکو دانم                  راه هر برزن و هر کو دانم

خانه ، اندر پس باغی دارم                    وندر آن گوشه سراغی دارم

خوان گسترده الوانی هست                  خوردنی های فراوانی هست ››

 ****

آن چه ز آن زاغ چنین داد سراغ               گندزاری بود اندر پس باغ

بوی بد ، رفته ا زآن ، تا ره دور                  معدن پشه ، مقام زنبور

نفرتش گشته بلای دل و جان                  سوزش و کوری دو دیده از آن

آن دو همراه رسیدند ز راه                       زاغ بر سفره ی خود کرد نگاه

گفت : ‹‹ خوانی که چنین الوان ست         لایق محضر این مهمان ست

می کنم شکر که درویش نیم                  خجل از ما حضر خویش نیم ››

گفت و بنشست و بخورد از آن گند            تا بیاموزد از او مهمان پند

 ****

عمر در اوج فلک برده به سر                    دم زده در نفس باد سحر

ابر را دیده به زیر پر خویش                      حیوان را همه فرمانبر خویش

بارها آمده شادان ز سفر                      به رهش بسته فلک طاق ظفر

سینه ی کبک و تذرو و تیهو                     تازه  و گرم شده طعمه ی او

اینک افتاده بر این لاشه و گند                  باید از زاغ بیاموزد پند

بوی گندش دل و جان تافته بود                 حال بیماری دق یافته بود

دلش از نفرت و بیزاری ، ریش                   گیج شد ، بست دمی دیده ی خویش

یادش آمد که بر آن اوج سپهر                  هست پیروزی و زیبایی و مهر

فر و آزادی و فتح و ظفرست                     نفس خرم باد سحرست

دیده بگشود به هر سو نگریست               دید گردش اثری زین ها نیست

آن چه بود از همه سو خواری بود               وحشت و نفرت و بیزاری بود

بال بر هم زد و بر جست ازجا                   گفت : که ‹‹ ای یار ببخشای مرا

سال ها باش و بدین عیش بناز                 تو و مردار تو و عمر دراز

من نیم در خور این مهمانی                      گند و مردار تو را ارزانی

گر در اوج فلکم باید مرد                          عمر در گند به سر نتوان برد ›› 

                                          ****

شهپر شاه هوا ، اوج گرفت                     زاغ را دیده بر او مانده شگفت

سوی بالا شد و بالاتر شد                       راست با مهر فلک ، همسر شد

لحظه‎ یی چند بر این لوح کبود                  نقطه ‎یی بود و سپس هیچ نبود

 

                                                     شعر: دکتر پرویز خانلری

 

جشنواره

سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران این روزها در فضای باز

پــارکهای تهـران اقدام به برگــزاری مراسم ویژه ای تحت عنـوان

 جشنواره ی مـاه مبارک رمضان کرده است. به همین مناسبت

 روزسه شنبه ۲۶/۶/۸۷  ساعت ۹شب در پارک گفتگو واقع در

کوی نصر (گیشا) اجرا ( شعر طنز ) خواهم داشت. ورود برای

عموم  آزاد و رایگان است.

 اجرای بعدی من ،بعد از شبهای قدر در  پارک ملت خواهد بود،

 که روز  و ساعت آن را متعاقبا اعلام خواهم کرد.

به امید دیدار.

عشق پوشالی ( ترانه)

سخته  آدم ،کـور و کــر         یه عشق پوشـالی بشه

بره تو رویـاهـاش ، یهو        زیر پــاهاش خالی بشه

حرفــای تکراری نزن           تکیه به شونه هام نده

بذار توی خودم باشم              حالم بده  ،  حالم بده

            ----------------------------------

بقیه ی شعر رو  برداشتم تا اصلاحاتی روش انجام بدم.

دوباره میذارم سر جاش.

توضیح و تذکر

سلام دوستان عزیز.

ضمن تشکـر ازتشویقهـا  و محبت هــای بی دریغ و همیشگی

 شمابزرگواران،   اخیرا یک کلیپ تصویری  به نام من در بعضی

سایتها منتشر شده که دوستی شعر طنز میخواند و قافیه ها

به" ریش و دیش و تشویش..." و  ردیف آن به " دارد من ندارم"

ختم می شود .لازم است به اطلاع دوستــان برســانم کـه آن

شخص من نیستم . بلکه ایشان آقای ( محمد رضا عالی پیام )

متخلص به ( هالو  ) هستند،که درپایان شعرشان هم تخلص 

خودرا به کار برده اند. این مطلب را از آن جهت نوشتم که

حقوق معنوی ایشان محفوظ باشد.

برای همه ی شما   آرزوی نیک اندیشی و تندرستی  دارم. 

                                                           خلیل جوادی

چشم عبرت

به پـــــای آبله طی می کنیم جــاده ی بـاید

و می دهیم به خـود وعده های مقصدِ شاید

رهــــــا شدیم بـه دریـــــای پر تلاطم حیرت

مگر که بــــــاد موافق سوی کـــــرانه بـر آید

فراز غفلت من کرکسیست تشنه ی فرصت

در این خیــــال کـزین ورطه طعمه ای بربـاید

رفیق قـــــافـله پنهــــان نمـــوده خنجر تزویر

که روی گـرده ی من چشم عبرتی بگشاید

زبـــــــان شکوه که آبستن است داغ دلم را

چگـــونه می شود از ســوز درد شعله نزاید

چه شد صلابت طوفان ،خدای نوح کجا رفت

کـه گــــرد فاجعه از روزگــــــار مــــــا بزداید

کسوف

ای پنجـــره ی  عـــزا گــــــرفته

در حنجــره ام  صـدا  گـــــــرفته

آن نور  که گرم و  مهربـــان بـود

مهر از  سر  جمع  مـــــا گرفته

شایع شده قهر کــرده خورشید

یا  راه  به  نـــــــاکجــــا  گرفته

خورشید  که  آتش مذاب است

مثل دل  من ، چرا  گــــــــرفته

گلدسته به شـانه های مسجد

دستیست کــه بر دعــــا گرفته

پرسید کسوف چیست؟ طفلی

گفتند  دل  خـــدا  گــــــــرفـته

رباعی

ای سر، سر سودا زده ، سامــانم کو ؟

ای کـــــالبد تهی شده  جـــــانم  کو ؟

امروز کـه از همیشه  مشتــــاق تـرم

ای خانه ی سوت و کـور مهمـانم کو ؟