صدای استاد حسین منزوی جوان در 40 سال پیش

 یه سور پرایز براتون دارم

چند روز پیش که چهارمین سالگرد استاد حسین منزوی  بود،به اتفاق  محمد علی بهمنی برای شرکت در این مراسم به شهر زنجان رفته بودیم .

ایشان یک فایل صوتی را که در  گوشی موبایلشان بود دادند گوش کردم

 صاحب صدارا نشناختم، استاد بهمنی  گفتند این صدای  حسین منزوی  در  ۴۰  سال پیش است که در  رادیو اجرا شده و شعری که توسط استاد دکلمه شده متعلق  به  آقای  بهمنی است

این صدارا تقدیم می  کنم به دوست داران پدر غزل معاصر ایران استاد حسین منزوی

http://jmahdi1.persiangig.ir/Audio/Monzavi-She'rBahmani.mp3

آتش تهیه

باز هم خُلق آسمــــان تنگ است

لشکــــر ابر عــــــازم جنگ است

ابــــــر آتش تهـــــیه می ریــــزد

عنقریب است ســــیل بـــر خیزد

 باز هم خُلق آسمــــان تنگ است

لشکــــر ابر عــــــازم جنگ است

ابــــــر آتش تهـــــیه می ریــــزد

عنقریب است ســــیل بـــر خیزد

مــــــــا همه در میــــان مردابیم

فــــاجعه سر رسید و در خوابـیم

لشکر ابــر بـر سر مـــــــــــرداب

نیزه ی رعــــد می کــند پـــرتاب

مرزبانان خود بــــــه خـــواب زده

می رسد فـــــــاجعه شتاب زده

فتنـه هایی عجـیب در راه  است

مــــوجـهایی مـهیب در راه است

فیــل این ابـــرهه ز فــولاد است

وای بر آنکه سست بنـــیاد است

مـــــرد میدان این کشاکش کو؟

غـیرت بــــازوان آرش کـــــــــو؟

چه کسی طعنه زد سیاوش را ؟

چـــه کسی بر فروخت آتش را؟

ما که سهراب را کفن کــــردیم

خود خیانت به خویشتن کردیم

چــه سر انجام نـاخـوشی دارد

آنکـــه رسم پســر کُشی دارد

مــــا همه در میـــان مـردابیم

 فاجعه سر رسید و در خوابیم

مرد میدان این کشاکش کـو ؟

غیــــرت بازوان آرش کــــــو؟

محکمهی الهی فایل صوتی با صدای خودم

لطفا از لینک زیر دانلود کنید محکمه ی الهی

ttp://hk.youtube.com/watch?v=whF_LPoVXCs

http://www.trumix.com/podcasts/21574

چند کلمه با خوانندگان این صفحه

نمی دونم با چه زبانی از شما دوستان خوب و انسانهای وارسته و نیک اندیش، که با نظرات ، اظهار لطف و تشویقاتون منو شرمنده می کنید تشکر کنم.

گاهی نظرات محبت آمیز شما آنچنان در عمق وجودم نفوذ و احساساتم رو در گیر می کنه که اشک در چشمم حلقه می زنه.

ابزار واژه قادر به انتقال این احساس زیبا که شما در من به وجود می آورید نیست.

تنها چیزی که میتونم بگم اینه:

خالصانه ترین درود من با زلالترین احساسات  تقدیم شما خوبان

رباعی

من ، غیــرت  بـــــازوان آرش بودم

با پنجه ی مرگ در کشاکش بودم

ای مدعیان گــــرم چه کاری بودید

آن روز کـــه من میـــان آتش بودم

..................***..................

ای آب ندیـده هــا و آبی شده هــا

بی جبهه و جنگ انقلابی شده ها

مدیون شب حمله ی جــانبـــازانید

ای بر سر سفره آفتابی شده هـا

قحط الادراک

راه مـــــا از شمـــا جـــدا شده است

کُــرک وارونـه پُــر بـهــــــا شده است

از  جـــراحت  پُـــریــم  یــــــــا مـــولا

خون دل می خوریــــم یـــــــا مــــولا

معنی  حمـــــد را  نمــی دانیـــــــم

و نمــــــــاز غفیـله می خـــــوانیـــم

بسکه در گـــــوشه ای دعـا خواندیم

کاروان پیش راند و مــــا  مـــانــدیــم

در پَـس پُسـتها چـــه پَست شـدیــم 

و چــــه بی درد و خود پرست شدیم

نـــان تمـــام وجودمــــان شده است

چهره هـــامان شبیه نان شده است

آی ، نـــو کیسه ی فــــــرو مـــــــایـه

بـــــا تـوام ، بـــــا تـــو ، آی همسایه

نهـــــــــــروانی مکـن عبـــــــــادت را

 مختصـر کــن نمـــــــاز عـــــــادت را

پیشتر هــــــــا فقیر اگـــــر بـــــودیـم

بـــــــا صفــــــا تـــر ، شریفتر بــودیم

بـه نگــــــاه کبـــــــوتران ســــــوگــند

و به ســــو ســوی اختران ســوگــند

کـــــه تجــــمٌـل بلای مــــردم شــــد

عــزّت نفــس در طــمع گـــــم شـــد

چـــــه قسمها کـــه نــا بجـا خوردیم

و نــدیـدیـم از کجـــــــــا خـــــوردیــم

عشقــها عشقــهای پــــــوشــــالی

وعده هـــــا وعده هـــــای تــو خالی

شـــــــــــور آواز را   نمی فهمـــــیم

نـــــــاله ی ســـــاز را نمی فهمــیم

گــــویی از لطف پنـــج حس پــاکـیم

و گــــــرفتــــــار قـــحط الادراکـــــیم

درد امـــــــــروز   درد  بی دردیـست

دور امـــــروز   دور نــــــا مــردیـست

بس کـــــه آزرده انــــد جــــــانــم را

سرختـــر کـــــــرده ام زبـــــــانـم را

آنکه پایش به جبهه جـا مـانده ست

چند سالیست بی عصا مانده ست

از  پس انــداز چــند ســالـــه فقــط

در کـَفَش چند پینه جـا مـانده ست

بــرج ســــازان  کجـــــا خبـر دارنــد

کــه سر برج ، رفته یــــا مانده ست

خسته تـــر از همــیشه ام امــــروز

چقَدَر راه تـــــا خـــدا مـــــانده ست

دو خط رباعی

ایـن قــدر خیـــالـهــای بیهــوده نبـــاف

ماییم و دو خط ربـاعی و یک دل صاف

در آینه ی دلم به جز عکس تو نیست

شک داری اگـــر بیا دلم را بشکـــــاف

ترانه

یه نفر داد می زنه :

 

( برف پارو می کنیم)

 

چشام از  خواب  می پرن

 

پلکامو هم میزنم

 

شیشه ها بخار گرفتن

 

پا می شم پنجره رو وا می کنم

 

همه ی کوچه پُره از پر قو

 

شاخه ها عروس شدن

 

آدما دستاشونو ها می کنن

 

جای پاشون میشه کفش مخملی

 

چه هوای پاکيه

 

ريه هامو پر و خالی می کنم

 

حسّ شاعرانه ام گل می کنه

 

قلمو ور می دارم

 

توی دفترم می نویسم:

 

اونی که دلم براش پر می زنه

 

دوس دارم الان بیاد در بزنه

 

رباعی

چشمت همه جا در پی شر می گردد

دل از پی دل  زیــرو زبــــر می گـــــردد

رفتی  امــــا سرت بیــــایــد بـر سنگ

چون موج به صخره خورد،بر می گردد

سپاسگزاری

سلام دوستان

پیشتر ها بر این باور بودم که مردم ما با مقوله ی شعر چندان میانه ای ندارند ، از تیراژ پایین و عدم استقبال از  مجموعه های شعر به این نتیجه رسیده بودم.

پاسداشت استاد حسین منزوی

سلام به همه ی شما

۸ روز در خدمت شما عزیزان  نبودم ، همان طور که در  خبر ها خواندید و شنیدید چهارمین سالگرد پدر غزل معاصر ایران استاد حسین منزوی  این شاعر بلند آوازه ی زنجانی بود،که من هم افتخار داشتم در این مراسم حضور پیدا کنم .

دریای شور انگیز چشمانت چه زیباست

آنجا که باید دل به دریا زد همین جاست

" حسین منزوی"

 

 

بزرگداشت استاد حسین منزوی

 

آئین پاسداشت حسین منزوی در زادگاهش برگزار می‌شود

انجمن ادبی اشراق زنجان چهارمین آئین پاسداشت حسین منزوی - غزلسرای معاصر - را برگزار می‌کند.

بهای عاشقی

هر چند  دیگر عشقها  غیر از  هـوس  نیست

امّا  دل من  جز تو  جـــای  هیچ  کس نیست

گفتی کــــه دل بـــر  دیگری بســپار ،  گفتـم

آتــش فشـــان میدان  جولان  مــگس نیست

پس می زند دل جز تـو هر کس پـــــــــا گذارد

دریــــای طـو فـــانی حریم خار و خس نیست

پیش تــو سرو قـــــامتم خـم شـد ، و گــر نه

سیب دلـم آنقدر هــــــــا در دسـترس نیست

در عـــــاشقی چـــــون و چـــرا جـــایی ندارد

اینجا که مـا  هستیم راه پیش و پس نیست

کـــــوه غـــرورم را بــــه پــــایت خُــرد کـــردم

این هم بهای عـاشقی،هر چند بس نیست

 

 

محکمه ی الهی

یه شب که من حسابی خسته بودم

همین جــوری چشامو بستـه بـودم

سیاهی چشــام یه لحظه سُـر خـورد

یــه دفعـه مثل مرده ها خوابم برد

تــو خواب دیدم محشر کــبری شده

محکـمــة الهــــی بــر پــــا شـــده

خـــدا نشستـه مــردم از مــرد و زن

ردیف ردیف مقــابلش واستــــادن

بایاتی

گئوروپ بیلن اولمـاسون

دیپ گـولن اولمــاسـون

گلن گئـدن چکیـپ لــر

گئدیپ گلن اولمـاسون

گرده ی زخمی ( ترانه)

قصّـــه ها تلخن       غصّه ها سنگین

آدمــــــا خسته       لحظه ها غمگین

..................................................

گرده ها زخمی      خنجـــــــرا خونی

خسته ام از این      شهر طــــاعونی

.....................................................

     میوه های باغ و کلاغـا خوردن

     هر چه درخته بـــه تبر سپردن

     با سگ گلّه گرگا آشتی کردن

     تموم برّه های مـــــارو خوردن

.....................................................

حــالا پینه مونده و      دوتا مشت وا شده

حاصل خسته گیام     مـــال کد خدا شده

............................................................

گلارو گول می زنن      ابـــــرای کپک زده

برای یه قطـره آب        دل غــنچه لک زده

بایاتی

او تــای بــو تــای تــوتــولـدی

داش دوشدی چای توتولدی

سن  مندن  اوز  دونــدردیـن

ایـلـــه بیل آی تــوتـــولـــدی

سنگها

آیینه سر بدزد که کــورند سنگـها

فرسنگها ز عاطفه دورند سنگـها 

تــــا آبهـــا دوبــــاره بیفتند از آســـــــــیـاب

این روزهــــــــا چقـــدر صبـورنـد سنگهـــــا

آیینه چـون شکست بــــه تکثیـر می رسد

بیهــو ده در  تدارک گــــــورنــــد سنگـــــها

بـاید قدم  گذاشت  ولیـکن بـــه  احتیــــاط

کـــز دیـــر بـــــــاز  سد عبورنــد سنگـــــها

این است حرف تیشه ی آتش زبان که گفت:

مثل همیــشه تـــــابـع  زورنــــد سنـگــها

از سنــگ جـــز سقـو ط تــو قع  نمی رود

در قــله بسکه  مست غــرورند سنگهـــا

----------------

 مجموعه ی( خیابان خوابها) صفحه ی ۱۱

 

رباعی

ای آ ب ند یده ها و آ بی شده ها

بی جبه و جنگ انقلابی شده ها

مد یون شب حمله ی جا نبازا نید

ای بر سر سفره آفتابی شده ها

-----------------------------------

من غیــــرت بازو ان آرش بــــودم

باپنجه ی مرگ در کشاکش بودم

ای مدعیان گرم چه کاری بود یــد

آن روز کــه من مـیان آ تش بـودم

فتوا

اشکی کــــه درون دیدگـان تاک است

معجونی از آفــتاب و آب و خاک است

من پاکتر از این سه نمی دانم چیست

پس آنچه کـــه از تاک بر آید پاک است

بام شکوه

ماهی تو  که بر بام شکوه آمده است

آیینه  ز دستت  به ستوه  آمده است

 

خورشید آگر گرم تماشای تو نیست

دلگیر نشو ز پشت کوه  آمده است