خیابان خوابها

چاپ دوم مجموعه ی " خیابان خوابها" 

 

محل فروش :  خیابان انقلاب، روبروی دانشگاه تهران ،انتشارات

علمی فرهنگی. تلفن   [phone]

    -------------------------------------

 مرکز پخش  : کتاب گستر .  تلفن تماس: [phone]

۲۲۰۱۹۷۹۵

و این هم یک غزل از این مجموعه                       

               "سنگها"

           

 آیینه سر بدزد که کورند سنگها

فرسنگها ز عاطفه دورند سنگها

 

 تـا آبها دوبـاره بیفتند از آسیاب

این روزها چقدر صبورند سنگها

 

آیینه چون شکست،به تکثیر می رسد

بیهـــوده در تـدارک گـــــورند سنــگهــا

 

باید قدم گذاشت ولیکن به احتیاط

کـز دیـر بــــاز سّد عبــورند سنگها

 

این است حرف تیشه ی آتش زبان که گفت

مثـــل  همـیشه  تـــــــــــــابع زورنــد سنگها

 

از سنگ جز سقـوط تـوقّع نمی رود

در قلّه بسکه مست غرورند سنگها

سانسور

درود بر شما یاران همیشگی.

بر خود لازم میدانم  قبل از هر چیز از همه ی عزیزان  خواننده ی این وبلاگ پوزش بخواهم،  به این دلیل که مشغله ی زیاد فرصت جواب دادن به پیامهای محبت آمیز شمارا از من گرفته است.

با احترام به تک تک آنهایی که زحمت کشیده و نظر ارزشمند و راهگشای خودرا در این صفحه برایم نوشتند ،باید بگویم که دوستتان دارم و  وامدار همیشگی مهربانیهایتان خواهم بود.

------------------

و اما سانسور.

امسال بنا داشتم مجموعه ی ترانه ها  به نام "سمفونی جیر جیرکها" و نیز مجموعه ی اشعار طنز خودرا با نام "محکمه ی الهی" منتشر کنم . ابتدا ترانه هارا برای اخذ مجوز به وزارت فرهنگ!!!؟ فرستادم ، قصد داشتم این دو مجموعه را برای نمایشگاه کتاب امسال آماده کنم، که در آستانه ی باز گشایی نمایشگاه با خبر شدم چهار شعر از مجموعه ی " سمفونی جیرجیرکها" را سانسور کرده اند. سانسور آن چهار ترانه پیامش این بود که مجموعه ی طنزها صد در صد سانسور خواهد شد.

و چنین شد که دیگر طنزهارا برای اخذ مجوز ارائه نکردم و هیچکدام از این دو مجموعه منتشر نشد.

اشعار سانسور شده را در زیر بخوانید.

------------------------------

چفیه

----------------

کمی بلند بیاندیش

تا آستین کوتاهم آزارت ندهد

اصلا کمی بیاندیش

آنگاه خواهی فهمید ،که خانه جای مترسک نیست

و مترسکها چقدر هیچند

چفیه ام را که از خستگی هایم تر بود

در آن سوی خاکریز بستان

به چوب خشکی آویخته ام

سوگند خورده ام

جز دشمن کسی را نترسانم.

------------------------------

 

  دعا نويس   

یکی خـــــراب ریـــشه      یکی خــــراب د یــشه

تـــو این هـــمه خرابی      تکلیف مون چی میشه

.........................................................................

یکی به جـای دستاش       پیــــنه رو پیشـونیشه

بدون کـــــــار وزحمت        جیباش پره همـــیشه

.........................................................................

یکی کـــوپن فروشه          یکی دعـــــــا نویسه

یکی توکــار گریه س         نونش توچشم خیسه

........................................................................

یه عدّه غـرق پو ل و          یـه عدّه آس و پاسن

یـــــه عدّه بی اراده          تو کــوچه ها پلاسن 

......................................................................

ریشه مـــونــو سوزوندن        نمی دونیم چی هستیم

کاشکی می شدبفهمیم      کی بودیم و کی هستیم 

--------------------------------------------------------------------------

 

گرده ي زخمي  

 

قصّـــه ها تلخن       غصّه ها سنگین

آدمــــــا خسته       لحظه ها غمگین

..................................................

گرده ها زخمی      خنجـــــــرا خونی

خسته ام از این      شهر طــــاعونی

.....................................................

     میوه های باغـو کلاغـا خوردن

     هر چه درخته بـــه تبر سپردن

     با سگ گلّه گرگا آشتی کردن

     تموم برّه های مـــــارو خوردن

.....................................................

حــالا پینه مونده و      دوتا مشت وا شده

حاصل خسته گیام     مـــال کد خدا شده

............................................................

گلارو گول می زنن      ابـــــرای کپک زده

برای یه قطـره آب        دل غــنچه لک زده

----------------------------------------------

   خيابان خوابها   

باز بـــوی باورم خـــــاکستریست

واژه هـــای دفتــرم خاکستریست

پیش از ایــنها حـــال دیگر داشـتم

هرچــه میگفتند  بـــــاور داشــتم

مــا به رنگی ساده عادت داشتیم

ریشـــه در گنـــج قناعت داشتیم

پیرهـا زهــر هـلاهــل خـورده انــد

عشق ورزان مـهر باطل خـورده اند

باز هم بحث عقیل و مـرتضی ست

آهن تفتــیده ی مــولا کجـــــاست

نه   فقط حرفی از آهن مانده است

شمع بیت المال روشن مانده است

با خــــودم گفتم تو عاشق نیستی

آگـــــه از ســــرّ شقـــایق نیستی

غــرق در دریــا شدن کار تو نیست

شیعه مـــولا شــدن کــارتو نیست

بین جــمع ایســـــتاده بـر نمـــــاز

ابن ملجــــم هـــــا فـــراوانند بــاز

..........................................

خواستم چیزی بگویم د یــــر شد

واژه هایم طعــمه ی تکفیــر شـد

قصه ی نـــا گفته بسیار است باز

دردهـــا خـروار خــروار است بـــاز

دستهارا  باز در شبـــهای ســـرد

هــــــا کنید ای کودکان دوره گـرد

مژدگــانی ای خیابان خوابــــــــها

می رسد ته مانده ی بشقابــــها

سر به لاک خویش بردیم ای دریغ

نان به نرخ روز خوردیم ای دریــــغ

قصّـه هــای خوب رفت از یادهـــا

بی خبر مـــاند یم از بـــنیادهــــا

صحبت از عدل و عدالت نابجاست

ســــود در بازار ابن الو قــتهاست

...............................................

گفته ام من دردهـــا را بارهـــــــا

خسته ام خسته از این تکرارهـــا 

ای کــــه می آیدصدای گــریه ات

نیمه شـــبها از پس د یوار هـــــا

گــــیر خواهد کــــرد روزی روزیت

در گلـــوی مــال مـردم خوارهـــا

من بــه در گفتم ولیکن بشنو ند

نکته هـــا را مـو به مو دیوارهــــا

...........................................

آلبوم : عشق الهی

آهنگساز : فؤاد حجازی

خواننده : عليرضا عصار

تهيه کننده : سروش

 

تجدید چاپ خیابان خوابها

درود بر شما فرهیختگان .

چاپ دوم مجموعه ی  "خیابان خوابها " که در بر گیرنده ی

غزل، مثنوی ، رباعی  و دوبیتی های من است  ، توسط

انتشارات آوای کلار  منتشر شد .

خیابان خوابها را از کتاب گستر بخواهید.

نشست اهالی فرهنگ و هنر با میر حسین موسوی

درود به همه ی عزیزان و یاران همیشگی این صفحه ...

---

نشست اهالی فرهنگ و هنر با میر حسین موسوی

http://www.ghalamsima.com/ تلویزیون اینتر نتی میر حسین موسوی

ميرحسين موسوي :   باور من «دولت فرهنگی و فرهنگ غیردولتی» است

باید از فضایی بترسیم که محدود و آمرانه و اثرگذار بر خلاقیت

هنرمندان باشد. بنابراین بهترین کارهای هنری در کشور ما

کارهای بدون دستور و برخاسته از نیازهای عمیق فکری و

فرهنگی است و در این راستا دولت فرهنگی می‌تواند به

هنرمندان نشان دهد که آن‌ها را به عنوان یک فرصت تلقی

می‌کند.

شعر طنزي براي ميرحسين موسوي    

 

دانلو د نسخه ی بلوتوثی کامل

http://atishpare66.persiangig.ir/video/khaliljavadi/-mirhossainmoosavi-.mp4

 نسخه ی ویدئو

http://www.4shared.com/file/102238796/a6335eb7/khj.html

        ملمّع

    تـــو کشــور چهـــــا ر چر خ پنـچر

   میخوای بیای چیکـار کنی بــرادر؟

 

  چه می کنی با این همه کراکی؟

  اینایی کـه زدن به جــاده خــاکی

 

  چـه می کنی بـا اقتصـاد خسته؟

  بـا این همـه شرکت ورشکسته؟

 

  زبـــان بد بـــریده چشم بـد کـــور 

  اگـه بـــازم شدی رئیس جمهــور

 

  نذار کسی ســــوار مـــردم بشه

  نذار دلار هـــای مـــــا گـــم بشه

 

  به قـــول یک نفر بیـــا و چی کن

  وزیــــــر فــــرهنــگو معــرفی کن

 

  وزیـــــر فرهنگی کــه مـرد باشه

  اهل کمــــــال و اهل درد بـاشه

 

  فک نکنـه قصیــــده  بنــد رخـتـه

  مُنجیک تَرمذی یـه جـور درخـتـه *

 

  کـار نداریم شمــا  الی یــــا بلی

  حدَّ اقلّش اینـه کـــه خــوشگلی

                     ***

  گفت : پســر من انصــراف دادم

  میخـوام بشینم پیش خــانـوادم

 

  دوبــــاره حـــال درد ســر ندارم

  حوصـــله ی سفـــر مفـر ندارم

 

  برای سفـــره هایی کـه خالیه

  میـــر حسین موسـوی عــالیه

 

  حرف زیاده اما اینجاجاش نیست

  فقط بگم ،اهل بریز بپاش نیست

                     ***

  جنــــاب مـــوسـوی سلام قــــارداش

  قوجالمسان،لاپ آقاریپدی باش ماش

 

  دوره ی جنگ یــــــــادمون نرفته

  تیـــــر و تفنگ یـــــــادمون نرفته

 

  اون روزا کــــه نخس وزیر بودی

  حـــــامی مردم فقیــــر بـــودی

 

  تموم اونهایی که کار می کردن

  دیگشونو به موقه بار می کردن

 

  از تره بــــــار تــــــا بـرنج دودی

  مـــواظب قیمت جنســـا بودی

 

  روزایی که قیمت نفت کم بود

  قــامت تــو زیـر فشار خم بود

 

  امـا تو، یــــارانه رو ور نداشتی

  بار روی دوش مردمت نذاشتی

 

  یه دفه کلی روی کـالا نرفت

  یهو اجـــاره خــونه بالا نرفت

 

  یادمه که شعار معار ندادی

  وعده ی کمبزه خیار ندادی

 

  اون روزا کارمندا خوار نبودن

  مدیرا ماکسیما سوار نبودن

 

  فسق و فجور پشت پرده کم بود

  پیشونیــای داغ کـــــرده کم بود

 

  مدیر کلاّ کاخ ندیده بودن

  مزّه ی پولو نچشیده بودن

 

  این روزا روزگار فرق کرده

  همّه رو تو فساد غرق کرده

 

  هر کی رئیس میشه توی اداره

  نوچه هاشم جم میکنه میاره

 

  خلاصه، تا وقتی  از اونجا بره

  هر چی بخواد می خوره تا خرخره

 

  الان یه عده از همین خوارج

  حساب دارن تو بانکهای خارج

 

  فدای اون مرام حق پرستت

  بگیر گرز رستمو تو دستت

 

  نترس از این قوم کمیسیون گیر

  قاباخلاریندا دورگینان مثل شیر

 

  اگه میخوای نمره ی خوب بیاری

  باید بری به جنگ رانت خواری

                   ***

  تورکی دییم اوزگه سی باش تاپماسین

  دانشمامیش سوزلریمی قاپماسین

 

  گوزله گینن طرف کلک قورمیا

  بوش یره صاندیخلاری دولدورمیا

 

  فکر ایلمه رقیب لرین ساده دی

  تلیس تلیس رای الان آماده دی

 

  رایی سایان واختا یاتیپ یوخلاما

  یوخون زادین گلسه دو بیر چیخ داما

                  ***

  چن کلمه حرف خصوصی زدم

  حوصله تون سر نره که اومدم

 

  جناب حــــاج مهدی ضد حال

  بیا بگیر بشین بابا ، بی خیال

 

  فک کنم از شصت گذشته باشی

  الان بــاید بــــــاز نشسته باشی

 

  هی نزن اینقد گره روی گره

  بکش کنار بذار مهندس بره

 

  الان  مهندس  امتیــازش  پــــــره

  چونکه خودش ترکه ، عیالش لره

 

---

* این بیت را با اندکی تغییر به دوست عزیزم علیرضا بندری بدهکارم

بام شکوه

ماهی تو  که بر بام شکوه آمده است

آیینه  زدستت  به ستــوه آمده است

 

خورشید اگر  گرم تماشای تو نیست

دلگیر مشو  ز پشت کـوه آمده است

فردوسی

اونـــا کــه میــمیرن مـیرن  تــــو بــرزخ

قـاطـی میشـن اهــل  بهشت و دوزخ

کـــار همـــــه اونجــــا  بخـور بخـــوابــه

تــــا روز آخــــر ،  کــه حساب کتــابــه

اونجــــــا یـــــــه سـیستم  اداری داره

واســــــه خودش  ســاعت کاری داره

سیـستِم اونجــــارو  میگـــن عــالیــه

کـــلِّ لـــــــوازمــــش دیجـیـتــا لـیــــه

فــرشتــه ای هست  کـه کارش  اینه

صُب تـــاشـب اونجـا  بگیـــره  بشینه

کـارکـه نباشه  حــوصله ش  سرمیره

میشـینه بـا کــــامـپیــوتــــر  ور  مـیره

مـیخواس  تــــوی  کـامپـــیوتـر بگــرده

رف تـــو  پــــروفـــایل  یــه  پیره مــرده

کــــامپیوتــر یکی  دو  دفه  گف: دینگ

پـــرید  توی   گــزینه ی   "  دیپورتینگ "

فرشته هه دسپاچه شد کلیک کــــرد

کامپیوتر بدجوری  جیکّ وجـیک کـــــرد

یهــــو در یـــــــه قــبر کهــنــــه  وا شد

یـــــه پیــــره مـرد بـــــــا شکـوه پا شد

ازش ســـوال کـــــــردن اسـمت چیـــه

گفـت: ابــوالقــــــــــاسم فـــردوسیـــه

یکـی دوروز نشس تـــــوی یــــه میدون

دیـد نمیشه پـــا شـد اومــد تـــو تهرون

زمـین نفس کشـــید و بــرفــا آب شــد

بهـــــــار اومـد دوبـــــــاره انقــلاب شـد

هـــوای تهــــرون یــه نمه ملــس بــــود

مــزّه ی زنـــدگی حســابی گــــس بود

باز شب عــید اومــد و رختــا نـــــو شد

فصـــل شلــــوغــی و بـــدو بــدو شــد

شاعر شـــــــاهنــامه خوشحـــال شد

دستـای اون رو شـونه هاش بــال شد

بعــد هـــــــزار و چــند ســـــــال دوری

اومده بود چهـــــار شنــبه ســــــــوری

آتــیـش  روشــن جـــوونهـــــارو  دیـــد

اونم یه بــــار از روی  آتیــــش پـــــریــد

مـــامـــورا  اومـدن  بهـش  گیــــر دادن

چن نفـــری  دور و  ورش واســتــــادن

بــا حـرفاشـون کلی بهش نیــش زدن

گـــــرفــتــنــو  ریشــــشو  آتـیـش زدن

شاعــر شاهنـــــــــامه بـــا حــــال بــد

رفت و نشــس ریشـــشو بــــا تـیــغ زد

خـلاصــــــه، تصـمیـــم گـرف نــــو بشه

صــاحب کت شلـــــوار و پالتـــــو بشـه

رف جلـــــو مغـــــازه پشـت ویتــریـــــن

دیـد همه ی لبـــاسا هَـس مـدین چین

مـو بـه تنـش همـون دقیقه سیــخ شد

یـه خورده واستاد به لبـاســـا میخ شد

مغــــازه داره  گفــت : عــزّت زیـــــــــاد

دایــی ، بــــرو کنــــار بذار بــــاد بیــــاد

بـــــا اینــکه چــرت و پـرت گفت یــــارو

شـاعـر شاهنـــــــامه رفـت اون تــــــو

بــــه قـول مــا یـه خورده پالتار خریـــــد

شــال و کـلاه و کـت و شلـوار خریــــد

دستــشـو تـــو جیب بغـل فـــرو کــــرد

اشــــرفــی قـــــــرن چهــارو رو کــــرد

شـــــاعـــر مــــــا بعد خـــــرید هنگفت

به شیوه ی خودش به اون جوون گفت:

------------------------------------

شمـا را چه رفته ست کاینسان خـُلید؟

چــــــرا جــمــلـــه ژولـــیده و بُنجـُلید؟

چــــرا سیــخ سیـخــی شــده مویتان؟

چـــــرا مــثل زنهـــاست ابـــــرویتـــان؟

تـو مردی اگــــر، چیست آن موی مِش؟

بـــرو از سیــــــاوش خجــــالت بکـــش

هــــزاران چــو تــــو لندهــــــــــور پلیـد

نیرزد بــه یک مــــــــوی گـــُرد آفــریـــد

اگــــر لشکــــر انگيـــــزد اسفنـديـــــار

دگـــر مـــــوی مِش کرده نــايد به کــار

تــورا پــــاردم گــــردد آنگـــــه عِنـــــان

همی می کنی پشـت بــــر دشمنــان

تــــویی کـــه بـــــه مـن تکّه انداخــتی

گمـــــــانم مــــــرا خــــــوب نشناختی

ابـــوالقــــــــــــاسمم بنده ، فردوسیََم

حکیـــــــــــم زبــــــان آور طــــــوسیَم

کنون زیـــــــــــر این گنبد نیـل فــــــام

همــــه مــر مـــرا می شناسند نــــام

--------------------------------------

یــــه لحظـــه بعــــدِ اون صـدای کلفت

مــــرد فروشنده بــه فــردوسی گفت:

خودت که نـــــه، میدونتــو میشناسـم

از تـــو کسی چیـــزی نگفتــه واســم

ببینمت، تــــــو شاعــری راس راسی؟

"مــــریم حیـدر زاده" رو میشنـــاسی؟

راستی یه چی بخوام، ازت بر میـــــاد؟

ترانـــــه ی  رپ  از  کارات  در میـــــاد؟

پسر خالـه م میخواد کاست جم کنــه

یه چیزایی میخواد سر هـــــــــم کنــه

میخوام بـــــراش چیــزای مشتی بگی

هفش تـا شعـر شیش و هشتی بگی

بیـــــا ، اینم یـــه کـــاغذ و یـه خودکــار

یــــه چی بگوتومایه های " شاهکــــار"

امّـــا تــورو جـــون مـــامــانت استـــــاد

چیزی نگی که گیــــر بــدن تو ارشـــاد

---------------------------------

شاعــر شاهنــــامه   ســر تکـون داد

هیچّی نگف، فقــط پـــا شد راه افتـاد

دید نمیتـونـه بـــــا همــــه  بجنگــــــه

هرجـــا کـــــه میره آسمـون یــه رنگه

بنـده خـــدا دلش میخواس خیلی زود

دوبــــــــاره بــــرگـرده همونجــا که بود

طفلی نشس  همینجوری غصّه خورد

یه روز نوشتند ، کــه دق کـــرد و مـرد

تبریک سال نو

 سلام دوستان عزیز و همراهان ارجمند.

عید را به همه ی شما تبریک گفته و بهترین آرزوهارا برایتان دارم.

امیدوارم در سال جدید هیچکدامتان غمی به دل نداشته باشید ، که البته

آرزوی محالی است.

اگر عمری باقی باشد روز عید ، بعد از تحویل سال ،  در شبکه ۳ تلویزیون ،

ساعت ۳:۴۵ تا ۵ عصر ، به اتفاق آقای فرزاد حسنی مهمان سفره های

هفت سین شما خوا هیم بود.

بدرود.

یک نظر ( شبه مقاله ) از یک نو جوان 17 ساله

 این نظر مقاله گونه از یک نو جوان ۱۷ ساله  است که  در ک عمیقش از ادبیات امروز و مسائل اجتماعی

جای بسی شگفتی است.  آدرس وبلاگ نویسنده ی مطلب:  www.parva2006.blogfa.com

****

نویسنده: پروانه

جمعه 16 اسفند1387 ساعت: 19:11

 

 خيلي از ما مرز بين طنز، فكاهه،هزل و هجو را به خوبي نمي دانيم و به صرف نشاندن لبخندي روي لبمان نوشته، شعر، داستان يا هر چيز ديگر را طنز تلقي مي كنيم.
اگر در فرهنگ لغت هامان به دنبال تعريفي از طنز باشيم طنز مسخره كردن معنا شده در حالي كه كار طنز مسخره كردن صرف نيست.
تعريف مولير از طنز«اصلاح حماقت هاي جامعه است» و اين حماقت ها برطرف نمي شوند مگر اينكه كسي ذره بيني بردارد و اين اشتباه ها را به قدري بزرگ كند تاحماقت ها كه جلوه ي عادت پيدا كرده اند آن طور كه هستند ديده شوند ، كار طنز پرداز نشان دادن است حال، ديدن و فكر كردن و اصلاح، كار خود ماست.
گاه به دليل نشناختن و ندانستن مرز ها، تمام آثاري كه ته مايه ي خنده داشته باشد به حساب طنز مي گذاريم و بعد با خودمان ميگوييم اين طنز چه ثاثيري در جامعه دارد؟؟
-اگر به عنوان مثال در یک اثر ادبی الفاظ ركيك به كار رفته باشد اين اثر هزل است.
-اگر شخصيتي مورد تمسخر و تحقير قرار گيرد هجو است.
-اگر محوريت خاصي نداشته باشد و صرف خنداندن مخاطب نوشته شده باشد و از مسائل پيش و پا افتاده و ساده صحبت كند مي شود فكاهه  « که اين نوع نوشته غالبا فاقد عمق است.»
با اين تعاريف خيلي از آثاري كه با نام طنز نوشته و به مخاطب عرضه ميگردد به دسته هاي ديگر تنزل پيدا مي كنند.
شعر طنز و شاعر طنز نويس بايد ويژگي هايي داشته باشد كه او را از شاعران ديگر و شعر او را از ساير اشعار تمييز دهد . شايد بهترين ويژگي يك طنز پرداز «رندي» اوست، حيله نمي كند اما بسيار هوشندانه به اسرار پي مي برد .
شعر طنز ويژگي هاي خاصي دارد اولين معيار آن نشاندن لبخند روي لب مخاطب است اما تبسمي كه در پي آن تفكري نباشد ارزشمند نيست و بسيار زود گذر است. كار طنز (كه ما اينجا بيشتر به شعر مي پردازيم) بايد عمق داشته باشد تا مخاطب را واقعا به تفكر وادار كند (ببينيد از واژه ي وادار استفاده كردم يعني ممكن است ذهن مخاطب براي تفكر آماده نباشد. طنز پرداز بايد ذهن او را وادار به تفكر كند.) به قياس ميان خود و رفتار هايي كه نكوهيده شده اند. اين قياس خيلي مهم است چون همه چيز از همين جا شروع مي شود همه تحول و دگرگوني كه قرار است اتفاق بيفتد ، همان اصلاح ها.

 

یکی از ویژگی های شعر طنز این است که خاص و عام را در بر می گیرد پس نياز است كه وزن و الفاظ و واژه هايي كه استفاده مي شود قابل درك و ساده باشد و اين كار نبايد موجب كاهش ارزش اثرشود همين جاست كه تبحر و هنرشاعر طنز پرداز پيدا مي شود، در واقع سادگي ظاهري در عين پيچيدگي مفهوم .
كار او در آميختن تلخ و شيرين با هم است .
وظيفه ي طنز پرداز مسئول و متفكر ، اصلاح فكر آدم هاي جامعه اش است يا همان حماقت ها .
رومن گاري مي گويد: «بزرگترين نيروي فكري بشر ، حماقت است . بايد در مقابلش سر تعظيم فرود آورد و به آن احترام گذاشت چون همه جور معجزه اي از ان ساخته است .»
صدر الدين الهي مي گويد: «در عمق حماقت ها ممكن است بتواني نابغه اي را پيدا كني. »
تمام اين طنز پرداز ها از دل همين حماقت ها بيرون آمده اند و بعضي هاشان شدند نابغه، پس يك جورهايي به آن مديون اند، چون بين ما بودند، مي توانند از ما بنويسند ، از درد ها، كم بود ها، عقده ها، غصه ها، شادي ها، حتي از همان حماقت ها بنويسند.
زندگي خيلي از ما خلاصه شده در خوردن. احساس مي كنيم تنها غممان نان است و گاه گداري هم براي تنوع نشستن به سوگ عزيزان، دردها و غم هاي خيلي از ما در همين ها خلاصه مي شود.
نيمي از روزمان صرف خوردن مي شود و نيمي ديگر صرف فكر كردن به چيزي كه قرار است بخوريم ، پر شده ايم از تعارف هاي الكي، چيز هايي را مي گوييم ولي بهشان عقيده نداريم . اين مي شود دروغ، ريا. بعد ادعامان ميشود كه از دروغ بدمان مي آيد، دليلي براي گفتنش نمي بينيم ، حال آنكه واژه هامان هم به سادگي نفس كشيدن دروغ مي گويند، به همه چيز به ديد تجارت نگاه مي كنيم ، معامله، پولمان را جايي خرج نمي كنيم كه سودش را برداشت نكنيم، گرچه كه خيلي وقت ها هم حق داريم، يا بايد خورد كنيم يا خورد شويم، در خيالمان روي شانه هاي كسي سوار ميشويم براي ديده شدن ، اما نمي دانيم كه خودمان خيلي وقت است داريم سواري مي دهيم.

توي اين اوضاع اگر يك هنرمند ، يك شاعر، بخواهد صادق باشد با خودش، با شعرش، با مخاطبش، كلاهش پس معركه است، يا سكته مي كند و ميميرد بعد خود ما مي نشينيم و برايش داستان مي سازيم. يا به هر بدبختي كه شده بايد زندگي اش را جمع و جور كند و از اين كشور برود، و روياي خارج از كشور براي يك هنرمند اگر حرف كاملا نو و ايده ي بكري نداشته باشد به كابوس شستن دستشويي ها ختم مي شود.
و اگر حس ناسيوناليسمي در و جود هنرمندمان غليان كند و بخواهد بماند و به كشورش خدمت كند يا بايد زير بار قرض كمر خم كند و هنرش را به پول بفروشد يا اينكه انقدر پوست كلفت شود كه ديگر رنج مردمش را نبيند و در حالي كه مردم دارند از گرسنگي ، فقر و سرما مي ميرند او از عشق هاي آبي بگويد و قدم زدن زير باران با معشوقه اش را شعر كند.
خيلي از شاعران جوان ما از ترس سانسور هاي مختلف براي گفتن حرف هايشان به پيچيده نويسي هاي غريبي رو آورده اند، شعررا كرده اند كلافي سر در گم كه خودشان هم نمي توانند سرش را پيدا كنند، شايد اين يكي از علل جدايي عوام از شعر معاصر ماست .
در حال حاضر ، در موقعيتي كه مردم را با درگيري هاي سياسي ، اجتماعي و معضلات فرهنگي و ترس از گرسنگي مردن و خيلي چيز هاي ديگر افيون كرده اند. شاعري كه كه خيلي ها حتي نامش را هم نشنيده بوديم از عمق همين حماقت ها ، ترس ها ، دلهره ها ، بلند شد و همه ي ما را به تبسم و تفكر دعوت كرد خيلي ها اعم از عام و خاص اين دعوت را پذيرفتيم و گوش سپرديم و لذت برديم ، گاه خنديديم و گاه هم به حال خودمان گريستيم، عميقا فكر كرديم اصلاح شديم و اصلاح هم كرديم.
بعضي هامان هم به دليل تعصبات بي خودي اي كه داشتيم، يعني نداشتيم بهمان خوراندند، خط دادند، اراده مان را سلب كردند. شديم آدم آهني، فكر را از ما گرفتند گفتند اين بد است ، گفتيم بد است ، گفتند اين يكي خوب است ما هم فكر نكرديم و گفتيم خوب است . مغرضانه رفتار كرديم با ديگران، حتي هنر را هم مغرضانه نگاه كرديم. دست خودمان نبود كه، فكر نداشتيم.

محكمه را نقد محتوايي كرديم در جوابش شعر گفتيم در حالي كه پيدا بود هنوز الفباي ساده ي شعر را نمي دانيم.

خيلي از ما حتي همان هايي كه زندگي مي كنند براي اينكه بخورند هم اين شعر را شنيدند قبولش كردند يا نكردند، و تا جايي كه بلد بودند فكر كردند يا اصلاح شدند يا آنقدر فكرشان محدود و درگير بود كه به قبول نكردن فضايش بسنده و رهايش كردند.
من نمي خواهم اينجا بگويم كه محكمه وحي منزل است (گرچه عقيده دارم طنز به دلايل ساختاري اش وحي مي شود) اما خيلي از اشتباه هاي ما و زندگي ما، در اين شعر خلاصه شده بود و كسي كه اين همه اشتباه را ببينيد و اينگونه به خود جرات فرياد زدن را بدهد ارزشمند است و اين درست نيست كه ما با نقد هاي ناشيانه مان بخواهيم دستمان را به جايي برسانيم كه نمي شود.

 

بزرگداشت علیرضا طبایی

 اطلاعیه

روز سه شنبه ۲۰ اسفند از ساعت ۵ بعد از ظهر در خانه ی هنر مندان گرد هم می اییم تا ۵۰ سال تلاش هنری استاد علیرضا طبایی شاعر و ترانه سرای پیشکسوت  کشورمان را گرامی بداریم . ورود برای عموم ازاد است.

آدرس : خیابان کریم خان زند - خیابان ایرانشهر - خانه ی هنرمندان.

-----------------------------------------------------------------------------------

و  نیز  روز جمعه  ۲۳ اسفند ساعت ۳ بعد از ظهر هنرمندان  و مسوئولان فرهنگی هنری کشور جهت انجام مراسم و ادای احترام به هنرمندان در گذشته در قطعه ی هنر مندان واقع در بهشت زهرا گرد هم می ایند.

حضور همه ی هنر مندان و هنر دوستان را در این مراسم چشم انتظاریم.

کفر مطلق

این روزها که این همه کم فکر می کنیم

آیا به عشق و عاطفه هم فکر می کنیم؟

احســــاس را  معامله کـــردیم بـــــا غذا

دیگـر فقط ، فقط به شکم فکر می کنیم

مـارا مجال درک قلم نیست ، بی گمـان

بسیارمان  به ترک قلم  فکـر  می کنیم

وقتی همه  برای پس از مرگ  زنده ایم

هستی گذاشته،به عدم فکر می کنیم

شادی کنیم ،  هیــزم خشک جهنمیم

از ترسمان به گریه و غم فکر می کنیم

افکار ما،به زعم شما،کفر مطلق است

گاهی اگر به لحظه و دم فکر می کنیم